W polu karnym

Przepraszam za opóźnienie. Wpis z godz 8 rano mogę zamieścić dopiero teraz, bo w pociągu z Bazylei do Innsbrucku nie było prądu. Za chwilę mecz Szwedów z Hiszpanami, już ćwiczą hymny na stadionie, ale nie mogę sobie odmówić kilku słów na temat tego, co zobaczyłem wczoraj w Bernie.

Mecz Holandii z Francuzami był chyba najlepszym jaki kiedykolwiek widziałem na żywo. Francuzi przekonali się jak można nie grając źle polec 1:4. Holandia, która przez ostatnie lata nie zachwycała, pokazała futbol z innej planety. Siła, zręczność i technika przeciw niewiarygodnej organizacji i fantazji. Obserwowałem każdy skrawek boiska z zafascynowaniem. Masę wyobraźni w każdym podaniu, inteligencji w dryblingu. Lubię obserwować piłkarzy, którzy zdają się kopać w pustkę po to tylko by okazało się, że tylko tam mógł znaleźć się ich partner. Siedziałem kilka metrów od boiska...

Ribery to piłkarz wielki, Makelele wciąż fantastyczny, Govou nieprawdopodobnie kreatywny. No i ta stalowa obrona (choć ze starszawym Thuramem) z której gracze van Bastena robili miazgę. Strzelić siedem goli dwóm drużynom, które w grze defensywnej są synonimem absolutnego mistrzostwa! Śmialiśmy się trochę z ostatnich zakupów Realu Madryt, ale Sneijder jest rewelacyjny, tak jak Pepe (Portugalia), do tego można dorzucić bardzo dobrą grę van Nistelrooya. Najtrudniejsze do uwierzenia jest jednak, że w dwóch meczach z mistrzami i wicemistrzami świata Holandia straciła jednego gola mając w tyłach piłkarzy w wielkiej piłce trzeciorzędnych.

W futbolu trzeba mieć pomysł i wykonawców - Holendrom zdawało się brakować jednego i drugiego, dziś van Basten znów kojarzy się z tym co w piłce najlepsze. I już nikt nie pyta dlaczego tak wspaniały gracz, firmuje tak nieefektowną drużynę. Najpiękniejszy futbol świata znów jest pomarańczowy.

A mnie jest miło nadzwyczajnie, bo gdy pierwszy raz pojechałem na mistrzostwa Europy Holendrzy bronili tytułu z 1988. Na van Bastena patrzyłem ze ślepą fascynacją. Dziś znów mogę.