W polu karnym

Rozmawiałem właśnie z Manuelem Arboledą, obrońcą Zagłebia, który chce uciekać z Lubina, bo jak twierdzi go tam krzywdzą. To oczywiście tylko zdanie Kolumbijczyka, ale warto się przy nim zatrzymać w związku z tym co czeka Rogera Guereiro aspirujacego do reprezentacji Polski. Może to zabrzmi trywialnie, ale dobrze by było gdyby Brazylijczyk nie odniósł takiego samego wrażenia jak Arboleda.

Rozstrzygnijmy tę sprawę na polu sportowym. Albo się Roger nadaje, albo się nie nadaje. Albo uznajemy, że warto asymiliwać Brazylijczyka, żeby pomógł reprezentacji, albo nie warto. To wszystko, a niestety wsłuchując się w nastrój towarzyszący jego drodze do kadry mam wrażenie, że jest masa ludzi, którzy winią o coś samego piłkarza.

Po pierwsze to był pomysł Beenhakker, więc nasze gorzkie, polskie żale skierujmy w stronę właściwą. Najpierw Holender (w naszym imieniu, bo to przecież selekcjoner) zaprasza do kadry Rogera, a potem my mamy, żal, że Roger się do niej pcha.

Oczywiście Brazylijczyk dzieckiem nie jest, z cukru też nie, ale na pewno truchę byłoby mu na duszy weselej, gdyby poczuł, że cała sprawa ma w Polsce tyle samo zwolenników co przeciwników. Nie wątpię nawet, że tak jest obawiam się tylko czy przeciwnicy nie zechcą wyrazić swojego protestu zbyt stanowczo. Obym się jednak mylił.

Wracając do pytania co Roger może dać kadrze Jacek Krzynówek zauważa słusznie, że od powołań to on ma Leo Beenhakkera, który jak dotąd częściej trafiał niż się mylił i to w przypadkach piłkarsko bardziej dyskusyjnych niż Roger.

Cytowany tu już Arboleda dodaje, że mecz w Szczecinie nie jest testem dla Rogera, bo w tej sprawie Leo najwyraźniej podjął już decyzję skoro sprawy zaszły tak daleko. I chyba ma rację. Beenhakker sławi co prawda polskie talenty, ale wie, że pomoc z zewnątrz z pewnością im nie zaszkodzi. Każdy z nas w duchu przyzna mu przecież rację, nawet ci dla których wybór Rogera nie jest strzałem w dziesiatkę.